EFENDİMİZ (S.A.V)'İN GAZALARI
ALLAH'IN YENİLMEZ ARSLANI HZ. ALİ'NİN BÜYÜK CENGİ
Allah'ın yenilmez arslanı Hazret-i Ali'nin Peygamber elinden aldığı "Zülfikar" isimli kılıçla vuruşundaki hız, şiddet ve iman, buzları kaynatacak kadar müthiş...
Küfür safından naralar yükselirken, Müslümanların tekbir sesleri nağme nağme göklere çıkıyor ve Arap yarımadasının yenilmez cenk ejderi, başı bir yanda, yerde, bir kan havuzu içinde yatıyor...
Cenk meydanlarının şanlı mücahidi Hazret-i Ali:
- La ilahe illallah Muhammedün Resulullah! Diye tehlil getirerek Allah Resulünün huzuruna geldi. Gelirken de şu mısraları okuyordu:
- O, beyinsizliği, akılsızlığı yüzünden, taşa, puta yardım ediyordu. Ben ise, Allah'ın dini için cenk ediyordum.
Ben onu, yumuşak kum yığını ile sert ve yüksek yer arasında hurma gövdesi gibi yere yapışmış bir halde bırakıp ayrıldım.
Onun elbisesine, soykasına tenezzül etmekten kendimi uzak tuttum.
Ey İslam mücahidleri! Allah, dinini ve Peygamberini yardımsız bırakır sanmayınız!..
İslam hesabına yine büyük bir imtihan... Yine her taraf yığın yığın düşman... Yine karşılıklı ok atışları...
Müşriklerin kan yuvası gözleri Müslümanları süzüyor... Medine içine de casuslar sızdırıp gerideki düşmanı dürtüklüyor... Hain Yahudi kanının hükmünü işliyor ve yavaş yavaş kıpırdanmaya başlıyor... Münafıklar kalplerindeki gizli zehri Medine'nin nurlu havasına üfürüyor... Ve ıstırap oldukça büyük...
Ön, arka, doğu, batı hep düşman... Öyle bir an geldi ki, Allah'ın Resulü sahabiler demetinden yalnız 300 kişi ile kaldılar... Günlerdir süren muhasara canlara tak dedi...
Sahabilerden Huzeyfe hazretleri o dehşet anını şöyle anlatır:
- Ahzab gecesi kendimizi en çetin şartlar içinde bulduk. Karşımızda Ebu Süfyan ve yığın yığın kâfir... Arkamızda Yahudiler ve çoluk çocuk kaygısı... Münafıkların sırıtan dişleri... Neticede Nebiyyi Ekrem'in yanında 300 küsür insan ancak kaldı... Ben dizlerimin üzerine çökmüş oturmuştum. Allah'ın Resulü yanıma geldiler:
- Ya Huzeyfe, dediler; git, Kureyş'ten bize haber getir!..