EFENDİMİZ (S.A.V)'İN MEDİNE DÖNEMİ
DUALARI
Enes bin Malik Hazretleri:
- Allah Resulünün hizmetlerinde on yıl bulundum. Hiçbir defa bana "Öf !" demediler. Hiçbir defa da "niçin yaptın?" veya "niçin yapmadın?" hitabına maruz kalmadım.
Hazret-i Aişe Validemizden sordular:
- Allah'ın Resulü evinde yalnızken nasıllardı?
Peygamberin pak zevcesi cevap verdi:
- İnsanoğlunun en yumuşağıydı. Çok gülümseyici ve gönül alıcıydı. Sahabileri arasında mübarek ayaklarını uzattığı hiçbir zaman görülmedi.
Bir gündü. Tayy kabilesinin esirleri İnsanlığın Efendisine arz edilmişti. İçlerinden bir genç kız atıldı ve dedi:
- Ya Nebiyyallah! Ben kabilenin reisi olan Hatem-i Tai'nin kızı Süfane'yim. Babam, hakkı sever, eli altında bulunan kimselere iyi muamele eder, esirleri serbest bırakır, açları doyurur, ekmek yedirir, selam verir, ihtiyaç için geleni boş çevirmez, cömertlik ve sahavetiyle meşhur bir zattır. Benim rezil ve sefil olmamı istemezsen, beni serbest bırak gideyim.
Âlemlere Rahmet olan yüce Peygamber ona şöyle dediler:
- "Ey cariye! Bu dediğin doğrudan doğruya müminin vasfıdır. Eğer baban Müslüman olsaydı, ona rahmetle dua ederdik." Sonra esir kızın serbest bırakılmasını emir buyurdular. Ve sahabilerine şu öğüdü verdiler:
- Çünkü bunun babası ahlaki faziletleri sever. Allahu Teâlâ da güzel ahlakı sever.
Sahabilerden biri ayağa kalkıp: