|
Peygamber Efendimiz'in vefat vakti geldiðinde... Peygamberimizin yanýnda içinde su bulunan bir bardak bulunuyordu, Efendimiz bu bardaða elini sokarak yüzünü meshediyor ve þöyle diyordu: "Ey Allahým sekerat-ý mevtte (ölüm zahmeti ve baygýnlýðýnda) bana yardým et" (283).
Hz. Fatýma radiyallahu anha, Peygamber Efendimiz'e büyük bir üzüntü içinde: "Senin bu sýkýntýna-vefatýna dayanmak ne büyük bir acý ey babacýðým" demiþ, Peygamber Efendimiz de "Kýzým bugünden sonra baban için artýk hiç üzülme" buyurmuþlardýr (284) .
(283) Buhari (4449), Tirmizi (978), lehu lafzý ile, "Kübra"da Nesai (7064), Ýbni Mace (1623) ve diðerleri tahriç etmiþlerdir.
(284) Buhari (4462), Ýbni Hibban (6613), Ahmed (204/3) ve diðerleri tahriç etmiþlerdir.
|
