|
Allah'ýn yenilmez arslaný Hazret-i Ali'nin Peygamber elinden aldýðý "Zülfikar" isimli kýlýçla vuruþundaki hýz, þiddet ve iman, buzlarý kaynatacak kadar müthiþ...
Küfür safýndan naralar yükselirken, Müslümanlarýn tekbir sesleri naðme naðme göklere çýkýyor ve Arap yarýmadasýnýn yenilmez cenk ejderi, baþý bir yanda, yerde, bir kan havuzu içinde yatýyor... Cenk meydanlarýnýn þanlý mücahidi Hazret-i Ali: - La ilahe illallah Muhammedün Resulullah! Diye tehlil getirerek Allah Resulünün huzuruna geldi. Gelirken de þu mýsralarý okuyordu:
- O, beyinsizliði, akýlsýzlýðý yüzünden, taþa, puta yardým ediyordu. Ben ise, Allah'ýn dini için cenk ediyordum.
Ben onu, yumuþak kum yýðýný ile sert ve yüksek yer arasýnda hurma gövdesi gibi yere yapýþmýþ bir halde býrakýp ayrýldým.
Onun elbisesine, soykasýna tenezzül etmekten kendimi uzak tuttum.
Ey Ýslam mücahidleri! Allah, dinini ve Peygamberini yardýmsýz býrakýr sanmayýnýz!.. Ýslam hesabýna yine büyük bir imtihan... Yine her taraf yýðýn yýðýn düþman... Yine karþýlýklý ok atýþlarý... Müþriklerin kan yuvasý gözleri Müslümanlarý süzüyor... Medine içine de casuslar sýzdýrýp gerideki düþmaný dürtüklüyor... Hain Yahudi kanýnýn hükmünü iþliyor ve yavaþ yavaþ kýpýrdanmaya baþlýyor... Münafýklar kalplerindeki gizli zehri Medine'nin nurlu havasýna üfürüyor... Ve ýstýrap oldukça büyük... Ön, arka, doðu, batý hep düþman... Öyle bir an geldi ki, Allah'ýn Resulü sahabiler demetinden yalnýz 300 kiþi ile kaldýlar... Günlerdir süren muhasara canlara tak dedi... Sahabilerden Huzeyfe hazretleri o dehþet anýný þöyle anlatýr: - Ahzab gecesi kendimizi en çetin þartlar içinde bulduk. Karþýmýzda Ebu Süfyan ve yýðýn yýðýn kâfir... Arkamýzda Yahudiler ve çoluk çocuk kaygýsý... Münafýklarýn sýrýtan diþleri... Neticede Nebiyyi Ekrem'in yanýnda 300 küsür insan ancak kaldý... Ben dizlerimin üzerine çökmüþ oturmuþtum. Allah'ýn Resulü yanýma geldiler:
- Ya Huzeyfe, dediler; git, Kureyþ'ten bize haber getir!.. |
