|
Onlarýn haçlarý ve kuvvetleri, yarýn, senin kuvvetine asla galebe çalmayacaktýr.
Eðer sen, onlarý, bizim kýblemizle baþ baþa býrakýverecek olursan, o da senin bileceðin bir iþtir. Onlar, ülkelerinin cemaatlerini, bir de Fil'i çekip getirdiler. Senin Beyt'ine sýðýnmýþ olan halkýný düzenleriyle yaðmalamak için, cehaletlerinden, senin koruna yürüdüler... Senin yüce kudretini ve ululuðunu hiç düþünmediler... Rahman ve Rahim olan Allah, Abdülmüttalib'in duasýný kabul etti... Ebrehe ordusunun fili yere çakýlýp kaldý ve Kâbe istikâmetinde tek adým atmadý... Deniz istikametinde Ebâbil kuþlarý bölük bölük geldi ve gökten mercimek tanesi büyüklüðünde taþlar yaðdý... Ebrehe ordusu ne yapacak þimdi? Korkunç panik... Birbirine giren, birbirini çiðneyen hayvanlar ve insanlar... At kiþnemeleri, deve iniltileri, fil homurtularý... Gök, bütün öfkesiyle Ebrehe'nin ordusuna mermiler yaðdýrýyor... Bu akýllarý kamaþtýran ve idrakleri donduran hâle kim ne çare bulabilir ki?.. Kim, Allah'ýn görünmez askerlerinin önünde durabilir ki? Ebrehe'nin askerleri þaþkýn ve bitkin, oraya buraya kaçmaya baþladýlar. Geldikleri yolu tutmak istiyorlardý... Ama ne mümkün... Bir türlü yol bulamadýlar... Daha önce kendilerine kýlavuz olarak tuttuklarý Nüfeyl isimli adamý arýyorlar... Nüfeyl, Ebrehe'nin yapmak istediði bu çirkin iþe razý olmadýðý için ordudan ayrýlýp daða çýkmýþtý. Ve giderken de filin yanýna sokulup kulaðýný tutmuþ ve file söyle demiþti: - Mahmud çök! Sað ve selâmet geldiðin yere dön... Sen, Allah'ýn dokunulmaz kýldýðý bir beldedesin!... Fil de hemen çöküvermiþti... Ýþte bütün kýyametler o zaman kopmuþ, Ebrehe'nin baþýna felâketler yaðmýþtý... Bu ilahi tecelliye þahit olan Nüfeyl þöyle demiþti:
- Nereye kaçacaksýn? Takip eden Allah! Eþrem -Ebrehe- ise maðlûp, galip deðil! Ey Rüdeyna! Sana bizden selâm!.. Biz, sabahleyin erkenden sizi sevindirdik. Sizden birisi, geceleyin bir ateþ parçasý almak için bize gelmiþti, ama gücü yetmedi, alamadý... Ey Rüdeyna! Muhassab vâdisinde bizim gördüðümüz þeyi de görmüþ olsaydýn, þaþar, beni mâzur görür, fikrimi över; kaybedilmiþ þeylerden dolayý ümitsizliðe düþmezdin... Ben, kuþlarý görünce Allah'a þükrettim. Taþlar, üzerimize doðru atýlmaya baþlayýnca, korktum. Herkes Nüfeyl'i soruyorlar: Sanki Habeþlilere yol göstermek, bana düþen bir borç imiþ gibi... Hakkýn sillesi Ebrehe'yi o hâle getirmiþti ki, vücudu lime lime olmuþtu. Bütün etleri parça parça dökülüyordu, arkasýndan kan ve irin akýyordu... Nihayet onu yurduna kadar götürebildiler... Fakat bir kuþ kadar ancak kalmýþtý, kalbi parçalanýncaya kadar da bu müthiþ azabý çekmiþ, bir türlü ölmemiþti... Allah Resûlünün doðum yýlýndaki zaman þeridinden son levha ve son manzara iþte bu... Kur'ân'da bu hâdiseye iþaret edilerek þöyle buyurdular:
"(Ey Resûlüm, Kâbe'yi tahrip etmek isteyen) Ashab-ý Fil'e (fillerle techiz edilmiþ Necaþi ordusuna) Rabbin ettiðini görmedin mi? Onlarýn kötü kuruntularýný boþa çýkarmadý mý? Üzerlerine sürü sürü kuþlar salýverdi.
Onlara Siccil'den (piþmiþ çamurdan) taþlar atýyorlardý. Derken Rabbin, onlarý (kurtlar tarafýndan kemirilip doðranan) yenik ekin yapraklarý hâline getirdi..." 12
|
