|
 Bir gün Cenab-ý Hakkýn Nazlý Nebisi, Abdurrahman bin Avf'ýn eline yapýþtýlar ve Ãbrahim'in bulunduðu yere gittiler. Ãbrahim ve mübarek gözlerinden inci taneleri gibi yaþlar akarken buyurdular:
"Göz aðlar, kalp mahzun olur. Biz Rabbimizin razý olacaðý sözden baþka bir kelime söylemeyiz. Vallahi ya Ãbrahim biz senin ayrýlýðýnla hakikaten pek hüzünlü ve kederliyiz!" Enes bin Malik Hazretleri: - Ãbrahim ruhunu teslim etmek üzereyken Allahýn Resulü üstüne vardý. Mübarek gözlerinden yaþ akýyordu. Abdurrahman sordu:
- Ey Allah'ýn Resulü! Sen de mi aðlýyorsun?
- Ya Ãbn-i Avf! Aðlayýþým merhamet ve þefkatimdendir. Bu kadarý irade dýþýndadýr. Ve ilave buyurdular: - Gözlerimiz aðlar, kalbimiz sýzlar. Ama Allah'ýn rýzasýna aykýrý söz söylemeyiz! Minimini Ãbrahim'in namazýný kýldýlar ve onu Medine'nin Mezarlýðý Baki'de defnettiler. Kabri üzerine de su serptiler. Peygamberler Peygamberinin kadri yüce kýzý ve insanlýk hurisi Hazret-i Fatýma (r.a) hizmetçisizdir. Buðdayýný eliyle öðütür, suyunu kendi taþýr, yemeðini kendi yapar, çamaþýrýný kendi yýkar. Buðday öðütmekten elleri, su taþýmaktan göðsü bereli. Fatýma-i Zehra, bu hayat yükünü bin çile ile çekmekte. Bu hali Allah'ýn Resulüne buyurdular ve bir hizmetçi istediler. Kâinatýn Efendisi: - Ben daha Soffa sahabelerini rahata kavuþturamadým. Böyle þey nasýl olur? Buyurdular. Bir defasýnda da Hz. Fatýma'nýn boynunda altýndan bir gerdanlýk gördüler: - Kýzým; hoþuna gider mi ki, herkes Peygamberin kýzý Fatýma'nýn boynunda altýndan bir gerdanlýk gördük desin? |
