|
 Bir gün ganimet daðýtýyorlar. Allah Resulünün baþýnda, sýkýþýk bir kalabalýk ve cývýl cývýl insan. Biri, adeta Nebiler Nebisinin omuzlarýna týrmanacak kadar yanaþtý. O sýrada Allah Resulünün elindeki ince deðnek, yanlýþlýkla adamýn yüzünü çizdi. Allah'ýn Resulü hemen deðneði uzattýlar ve dediler:
- Al deðneði ve intikamýný al! Adam hayretle inledi: - Ey Allah'ýn Resulü! Ben seni suçlu bulmadým ki. Ey insanlýk, ey insanlýk! Böyle bir rahmetten nasýl uzak kalabiliyorsun? O cihanýn kýblesi, O Allah Sevgilisi ömründe bir kere olsun kimseye kötü söz söylememiþtir. Hiç kimse ondan incinmemiþtir. Düþmanlarý yüzünü kanattýklarý, mübarek diþini þehid ettikleri halde bile onlara lanet okumamýþtýr. Yine böyle savaþlardan birinde kendilerine: - Ey Allah'ýn Resulü! Bunlara lanet etsenize! Dediklerinde, O þöyle buyurmuþtu:
"Ben lanetleyici olarak deðil, rahmet olarak gönderildim!" Bütün bu levhalarda, Kâinatýn Efendisinin zarafet, adalet ve muaþeret kýymetleri pýrýldamaktadýr. Þu levhaya bir bakýn: Bir bedevi geldi ve namazda Allah Resulünün eteðine yapýþtý: - Birkaç ihtiyacým var. Namazýn sonunu beklersem unutabilirim. Gel þunlarý yerine getir de namazý sonra tamamla! Varlýðýn sebebi olan Peygamber namazý býraktýlar, bedevinin ihtiyaçlarýný yerine getirdiler ve sonra namazý tamamladýlar. Bir gün Kâinatýn Efendisi, bir mezar baþýnda oturup aðlayan ve dövünen bir kadýna rastladýlar. Ona sabýr tavsiye ettiler. Kadýn dönüp þöyle dedi: - Beni halime býrak! Sen, bana eriþen musibetten uzaktasýn! 12
|
