* Zekât, alıcısını zarurî ihtiyaçlarının esiri olmaktan kurtarır. İnsanın, zarurî ihtiyaçlarını te'min edememesi sebebiyle daima başkalarının eline muhtaç bir halde zillet ve sefalet içinde bulunması kadar aşağılatıcı bir durum yoktur. Bu sebeple Resûlüllah Efendimiz (s.a.v) duasında:

"Ey Allahım! Senden takvâ, iffet ve zenginlik isterim" buyurmuştur.

* Zekât fakiri çalışmaya sevk eder. Hadîslerde: "Veren el, alan elden üstündür", "Kuvvetli mü'min, zayıf mü'minden hayırdır" buyurulmuştur. Fakir alan el değil, veren el olmaya, zayıf değil kuvvetli bulunmaya çalışacaktır. Ayrıca "Hiç kimse kendi elinin emeğinden daha hayırlı bir yemek asla yememiştir" hadîsi de, yine çalışmayı teşvik etmektedir.

* Zekât fakirin kıskançlık duygusunu köreltir. Servet sâhiplerine karşı duyulacak düşmanlığı ortadan kaldırır. Dolayısıyla cemiyette fakir-zengin düşmanlığı şeklinde bir ayrılık meydana çıkmaz.

* Zekât fakirin cemiyetteki itibarını da yükseltir. Çünkü zekât fakirin bizzat hakkıdır. Zenginin bir yardımı değildir. Zenginler fakiri bulup zekâtlarını vermedikçe, mesuliyet ve vebalden kurtulamazlar. Madem zengini mesuliyetten fakir kurtarıyor, o halde cemiyette onun itibarı her zaman üstündür.