|
Uzaklarda bir adam var... Bu adam, o devrin ilim sahibi... Ýnsan tavýr ve þekillerinden mânalar çýkarýyor... Ara sýra da Mekke'ye geliyor... Kureyþ büyükleri hemen etrafýna halkalanýyor ve çocuklarýný ona gösteriyor, ondan istikbal hakkýnda bilgi istiyorlardý. Bu adam da, çocuklarý þöyle önüne diziyor, uzun uzun yüzlerini, tavýr ve hallerini inceliyor: - Þu þöyle, bu böyle! Diye bir takým haberler veriyordu... Tesadüfe bakýn ki ayný adam, Allah Resûlünün Ebu Talib'in himayesine geçtiði ve onunla birlikte yaþamaya baþladýðý günlerde yine Mekke'ye geldi... Mekkeliler gürül gürül adamýn etrafýna üþüþtü... Ebu Tâlib de, yanýna mukaddes yeðenini alarak kalabalýðýn arasýna girdi. Adam, nur çocuða kýsa bir göz attý. Fakat iþi fark eden olur diye nazarlarýný hemen çekmeye mecbur oldu... Bir müddet sonra adamýn iþi bitti... Adam, gözleriyle etrafý taradý, baþýný çehreler üzerinde gezdirerek, bir hayli arandý ve nihayet aradýðýný buldu, çýðlýðý bastý: - Bana hemen deminki çocuðu getiriniz! Þu yüzünü bir an görebildiðim çocuðu... Allah bilir ki, onun pek esrarlý ve acayip bir þâný var! Onun gözlerinde okuduðum mânâ büyük bir þanýn sahibi olduðunu gösteriyor... Ebu Talib, kalabalýðýn içinde, adamýn bu kadar ýsrarýný görünce kuþkulandý...Bu adam, ne demek istiyor ve bu sözlerden muradý ne? Mukaddes yeðenini göstermek niyetinden vazgeçti ve O'nu kucakladýðý gibi oradan kaçýrdý... Adamýn sözleri hala kulaklarýnda çýnlýyordu: - Allah bilir ki, onun pek esrarlý ve acayip bir þaný var!.. Kategori: EFENDÝMÝZÝN ÇOCUKLUK YILLARI |