|
O da Hazret-i Bilal-i Habeþi gibi köleydi. Bilal-i Habeþi ile birlikte iman devletine ermiþ bahtiyarlardandý... Müþriklerden bir grup onu, öðlenin en þiddetli sýcaðýnda çýkarýp baðlarlar, üzerine, demirden elbise giydirirler, Randa'da yüzükoyun yatýrýrlar, sýrtýna veya göðsüne kocaman bir taþ koyarlardý... Gökte fýkýrdayan güneþ, yerde kaynayan kum, göðsünde koca taþ, sýrtýnda akrep diþli demir elbise... Bu müthiþ azap içinde yanar da yanardý. Aklý baþýndan gider, dili aðzýndan sarkardý. Sýrtlan yürekli kâfirler sevinç çýðlýðý atardý: - Öldü artýk! Fakat öldürmeyen Allah öldürmezdi... Yine ayaða kalkar yine "Allah bir" diye haykýrýrdý... Kuduz kâfirlerden Ümeyye b. Halef bir gün, bu iman arslanýnýn ayaðýna ip baðlattý. Onu, Ramda'ya kadar sürükledi. O masum mümin, bitkin bir hale geldi... O sýrada küfür delisi Ümeyye'nin gözüne bir kara böcek iliþti. Onu tutup Ebu Fukeyhe'ye gösterdi ve dedi: - Senin Rabbin bu deðil mi? Ebu Fukeyhe bir aslan heybetiyle gürledi: - Sus a ahmak kâfir! Benim rabbim Allah'týr. Beni de, Seni de, o böceði de yaratan odur!... Ümeyye deliye döndü, hemen Ebu Fukeyhe'nin boðazýna sarýldý, sýktý sýktý, sýktý... Kardeþ, Ubeyd b. Halef de küfrünü kusmakta gecikmedi: - Ey Ali'nin babasý, dedi; arttýr onun azabýný, Muhammed (s.a.v ) gelip onu, sihri ile kurtarýncaya kadar arttýr! Kâfirin kanlý pençesi Ebu Fukeyhe' yi bayýltmýþtý. "Öldü!" diye býrakýp gittiler... Yine Sýddýk-ý Ekber yetiþip onu da satýn aldý ve azad etti... Kategori: EFENDÝMÝZÝN MEKKE DÖNEMÝ |